The miserable life

On a saturday night of October 2, I watched MMK (Maalaala Mo Kaya) and it makes me realized how really blessed I am. The episode was all about the child whose living under the bridge with his mother who cannot be able to speak. On their situation it is clear that financial was their first problem but aside from that there is unusual problem that they might think that it is not important because for them they just need to eat in order to live in this world. The child doesn’t know his name and he doesn’t also know the name of his mother. He was just given a name by his friends under the bridge “mojacko” and his mother “pipe” because his mother cannot able to speak. See how complicated their situation was, I don’t know how they can live in this world without knowing their names, I mean if I were in their place it will be so hard for me, living without a name. Mojacko and his mother “pipe” doesn’t know how to read, count, and to write because both of them never sent to school due to financial problem. Mojacko do like cleaning the jeepneys and many more for the return of small money. His mother was a prostitute and it was not an issue for Mojacko even though he knows it, beside he love his mother that no matter what happen he will not leave his mother alone. Being prostitute of his mother was a reason also so his mother cannot be able to give him a name because his mother doesn’t know who was the father of Mojacko. I was very sad while watching that episode, their life was so very difficult, very complicated like it was full of problems. I really realized how blessed I am for not having a life like them. I was very thankful to God for choosing me to have this kind of life I am having right now and I wish someday they will experience it also.

You must do what you said

Pag hindi tayo ang nasa sitwasyon ng isang tao ang dami dami nating nasasabi na dapat ganito ganun yung ginawa niya. Na kung sa sitwasyon niyang yun at nakagawa siya ng maling hakbang sasabihin natin kung ako yung nasa kalagayan niya hindi ko yun gagawin. It's very easy to tell those words, but have you ever ask your self, is that really what you gonna do if you are on that situation? I know ganyan din ako. I always tell good steps that is good to do on the bad situation of the others even in my friends, I act like if you do what I said maybe that is not what happened. But I came to a point that I ask my self, If ever that I am on that situation, is that really what I'm gonna do? maybe not and also maybe yes. Siguro kailangan din nilang magkamali para matuto sila sa sarili nila and maging aral sila satin. I learned from two of my bestfriends, they choose their boyfriend than on their studies. Of course at first I feel angry to them, sinayang lang kasi nila lahat ng opportunities na meron sila. But as time goes by naisip ko ahhh..siguro kaya nangyari yun sakanila para maging aral sakin, at sa iba pa naming mga kaibigan.

Katamaran =(

In life madaming trials, minsan mahirap labanan. Pero para sakin ang pinakamahirap labanan ay yung katamaran. Minsan sa araw na yun ang dami kong pinaplanong gawin pero pag dumating na yung day na yun tinatamad na ko hanggang sasabihin ko bukas nalang, pag dumating naman yung bukas na yun tinatamad nanaman ako hanggang sa sasabihin ko nanaman bukas nalang. Siguro kung may medicine para sa sakit na katamaran ako ang magiging suki nun. At kung may makakadiscover ng gamot para sa sakit na katamaran siguro mabilis siyang yayaman, sa dami ba naman nang tinatamad, marami nga ba? mukhang ako lang naman ata. Pag iisipin ko na kasing gagawin ko na yung gagawin ko inaantok na ko. Pano kaya to ang hirap talaga kalaban ang sariling katamaran. Sabi nga ng mama ko dapat daw Juana nalang daw yung pangalan ko kasi ako daw yung girl version ni Juan tamad. Sabi pa nga nang mama ko buti daw hindi pa daw ako tinatamad huminga. Dun ko naisip, ganun naba talaga ko katamad? para maisip yun ng mama ko.

Live a simple life

Ang dami dami nating nakikita na wala satin na meron sa iba. Minsan tinatanong natin bakit kaya ganun, but when you stop thinking like that makikita mo how bless you are. Think of this, hindi lahat ng tao nakakakain three times a day not like you na minsan six times a day pa. Hindi lahat nakakapasok sa school, hindi din gaya mo na wish ng wish na sana walang pasok, na sana walang proff. Napakaraming bata pero hindi lahat may isang magulang na nagaalaga sakanila, hindi din gaya mo na nagsisinungaling pa sakanila minsan. Maraming bata na masaya na pag may piso sila di din gaya mo na dinidedma nalang yun ngayon. Maraming taong mayaman pero kung ano namang ikinarami ng pera nila ganun naman yung ikinakonti ng totoong kaibigan nila. Maraming taong successful at pumapalakpak para sakanila pero hindi na ganun yung dami nang kamay na nandyan para sakanila when they are down. See, now can you say that the world is so unfair?. Lahat pantay pantay, no life is perfect unless you want to see it as perfect. Stop looking of what you do not have while the others have, because they might looking also of what you have that they don't have. Life is too short to become uncontented. Think how bless you are and thank God because he want you to be on that place.

Sa aking mga matatalik na kaibigan

Aside from my family, my friends also makes me happy. Lalu na kung kumpleto kaming magkakasama. Pero kahit na magkakaibigan at magkakasundo kami sa maraming bagay alam ko na may kanya kanya kaming buhay. Gano man kami kaclose ngayon hindi habang buhay magkakasama kami palagi. Ngayon pa ngalang na hindi pa kami gumagraduate unti unti nang nagkakawatak watak what more kung may kanya kanya na kaming trabaho. One year to go gagraduate na kami, masaya pero malungkot kasi sa oras na makagraduate na at magkaroon na nang trabaho dun ko talaga matatanong sa sarili ko, kelan kaya ulit mangyayari to, ang sama sama kami. Unang nawala si Merlinda, sumunod si Joy, ngayon sumunod nadin si Mark. Sana siya na yung last, sana wala nang mawawala ulit. Kahit na hindi na namin sila kasama ngayon still nandidito padin yung memories nila sa puso namin. At sa araw na magkasama sama ulit kaming lahat alam ko magiging masaya yun kahit na yung iba may pamilya na. Sana matutunan ko nadin patawarin si Joy sa mga kasalanang ginawa niya. Sana marealize ko na tao lang din siya na nagkakamali. Sana walang makalimot samin, sa mga pinagsamahan namin. Sana kahit matatanda na kami hindi padin namin malimutan ang isa't isa. Sana in the future pati mga anak namin magakakaibigan din. Tama nga yung sabi nila na pag naaalala mo yung happy memories together with them maiiyak ka talaga.

Should I act like this?

Hindi ko maintindihan ang sarili ko. Hindi ko alam kung sumusobra naba ko, hindi ko alam kung nagiging pakialamera naba ko, kung nagiging selfish naba ko, nagiging masyado naba kong perfectionist, o nagiging mapanghusga naba ko. Hindi ko talaga alam, bestfriends ko sila and dapat I am the one who will understand them better than the other people do. Pero sa halip na yun yung iact ko hindi eh. I know they are just a man who can commit mistakes sana maisip ko din yun. Pero sa twing naaalala ko yung ginawa nilang kasalanan nagagalit talaga ko sakanila. Bakit kailangan pa kasing maging victim sila ng premarital sex. Before puno kami ng mga pangarap, wala sa isip namin ang gumawa ng ganyang kasalanan, actually silang dalawa hindi ko naisip na magagawa pala nila yun. Sana silang dalawa nalang ang huling magiging victim ng premarital sex saming magkakaibigan kasi kung may dadagdag pa hindi ko na alam. Pero bakit ganun sa dalawa kong bestfriend na lalaki parang ok lang sakin na kumikembilar sila pero dun sa dalawa kong bestfriend na babae hindi ok. Alam mo yung gusto ko silang sampalin sa ginawa nila, one time nasabi ko pa na hindi kasi nila ginagamit yung isip nila na puro love nalang kasi. Pero sino ko para magsabi nun bestfriend lang naman nila ko, hindi naman ako yung nasa kalagayan nila kaya hindi ko alam kung pano nila yun nagawa. Sa sobrang paglabas ko ng galit ko sakanila they never say na bakit hindi naman buhay mo ang nasira. Sa araw na masabi nila yan sakin hindi ko alam kung anong isasagot ko. Buhay naman nila yun eh kahit pa sabihin na bestfriend nila ko, pero kasi nlaulungkot lang ako sa nagnyari sakanila. Konti nalang gagraduate na kami bakit hindi pa nila inantay yung right time kung talagang love sila ng boyfriend nila hindi yun gagawin sakanila syempre alam nilang masisira yung mga pangarap ng dalawa kong bestfriend. Pero sana lang talaga ginamit nila yung isip nila na hindi ganun kadali ang buhay.

Tha Hostage Taking

For the first time naranasan kong ikahiya sa ibang lahi ang pagiging Pilipino ko. Before I have no reason para ikahiya ko ang pagiging Pilipino ko, but after ng ginawang hostage taking ni Rolando Mendoza grabeh hiyang hiya na ko. Nakakahiya lalu na sa mga taga Hongkong at China kasi may napatay si Rolando na taga sakanila. Pero I don’t blame Rolando sa pangyayaring yun kahit na siya yung may gawa pero may pagkakamali din siya. Gusto niya lang makabalik sa work niya pero hindi tama yung step na ginawa niya. I blame all of this to the Police and the Media. First I don’t understand kung bakit kelangan nilang damputin yung kapatid ni Rolando na wala namang ginagawang kasalanan. Dun naman nagalit si Rolando eh, siguro wala siyang balak saktan dun sa mga hinostage niya, nagalit sya nung napanood niya sa TV yung paraan ng pagdadampot dun sa kapatid niya na kasalanan din ng Media. Alam ng Media na may TV sa loob ng bus at pwedeng pwedeng mapanood yun ni Romulo. Ilagay nalang nila yung sarili nila sa situation ni Romulo, hindi ba nila naisip na magagalit din sila pag dinampot ng ganun ganun lang yung kapatid mo. This time it’s too late to blame anyone else. I know naman na nobody wants this to happen. Pero kasi kung may tamang step na ginawa yung mga Police and Media maybe this will not be happen. Hindi ko din masisisi yung mga taga Hongkong and China, kasi kung nangyari din ito sa mga Pilipino sa lugar nila siguro magagalit din ako sakanila. Sana lang hindi nila lahatin na ang mga Pilipino ay ganun at sana sa time na may pera na ko para pumunta sa Disney land sana napatawad na nila tayo.

Sana palagi nalang masaya

Bakit kaya ganun noh. Pag may saya may lungkot, diba pwedeng puro saya nalang?. Hay ang lungkot ko talaga ngayon. Yung pinakaclose ko kasing pinsan ko umuwi na siya, nagbakasyon siya ng ilang days dito sa bahay. Katabi ko pa naman siya sa kama, kaya hindi ko alam kung pano ko matutulog mamaya. Ilang minutes pa lang mula nung umalis siya pero namimiss ko na sya kaagad, sobrah!. Pinapanalangin ko nga n asana di muna siya uuwi ngayon kaya lang kelangan kasi. Ayaw na ayaw ko talagang nararamdaman to, yung malungkot. Buti nalang may duty na ko bukas hindi ako maglalagi dito sa bahay, hindo ko siya masyado mamimiss.

Ghost on Mirror

Dati hindi ako ganun kapaniwala na may multo. Although nakakaramdam na ko dito sa bahay. Pero iniisip ko nalang na baka guni guni ko lang kahit ang hirap kumbinsihin yung sarili ko na imposible namang guni guni mo lang yun. Tulad ng magisa lang ako sa kwarto nakahiga sa kama nakatalikod sa pintuan, nakaleft side lying position nang biglang umuga ng pagkalakas lakas yung kama ko na akala mo may malaking taong bumangga. Tumunog pa nga yung kama ko eh kasi bakal. Lingon ako agad sakaling baka may taong pumasok sa kwarto. Pero guess what wala!. tsaka kung may pumasok man kahit hindi ko na tignan alam ko ng may pumasok sa kwarto kasi lumalangitngit yung pintuan pag binubuksan at sinasara. Isa lang yan sa dami ng nararamdaman ko dito sa kwarto. Puro lahat ramdam, hindi sila nagpapakita sakin. Hanggang nung minsan nasa CR ako ng school. Duty ko sa school nun. OR kaya bago kami umuwi kelangan naming magbihis ng uniform hindi kasi kami pwedeng umuwi ng nka scrubsuit. Sakto pang naiwanan ako nila Nina, clay at camille, at sarado pa yung CR sa first floor kaya umakyat ako sa third floor para lang magbihis. Guess what ako lang magisa sa CR. Nakakaramdam na ko ng kaba kasi ako lang magisa, maliban nalang kung hindi pala ako nagiisa may kasama pala ko hindi ko lang siya nakikita. Nilakasan ko nalang yung loob ko. Humarap ako sa salamin, kitang kita ko na lahat ng cubicle bukas at walang tao. Hinubad ko na yung smock gown ko at tinupi. Dun ako nagtupi sa lababo kaya ang pwsesto ko nakaharap sa salamin pero nakayuko ako. HIndi ko pa tapos tupiin yung smock gown ko itinayo ko na yung ulo ko at tumingin ako sa salamin. Over hindi ako nakakilos, kinilabutan ako. Gusto kong sumigaw at tumakbo pero parang hindi ko kaya, hindi ko alam kung bakit. Nakita ko babae nasa likuran ko, hindi ko nakita yung mukha nya kasi natatakpan sya ng ulo ko. Parang itinago niya yung mukha niya sa ulo ko. Hindi ko alam kung bakit nagpakita na nga siya sakin itinago pa nya yung mukha niya. Nakawhite sya, kitang kita ko yung mga kamay niya, yung hibla ng buhok niya. Nawala nalang siya bigla nung medyo nakapaglabas ako ng konting boses ko, kasi hindi ko talaga magawang sumigaw. Ayokong lumabaas ng CR kasi alam ko na pag lumabas ako hinding hindi na ko papasok, eh hindi pa naman ako nakabihis. Buti balang may babaeng nag CR binilisan ko talaga magbihis para may kasama ko. Piliti kong pinapasok sa isip ko na guni guni ko lang yun. Pero pano magiging guni guni ang more than 5 seconds mong nakita?. Kitang kita ko yung bawat detalye ng katawan niya, yung hibla ng buhok niya, yung kamay niyang maputi, yung suot niyang puti. Sana next time na magpakita siya sakin ipakita na niya sakin yung mukha niya. Feeling ko kasi hindi niya intensyong takutin ako. Kasi kung balak niyang manakot sana ipinakita na niya sakin yung makha niya. Baka may something sa mukha niya na alam niyang pag nakita ko baka himatayin ako sa takot.

Are Mermaids Real?

Bata pa lang ako curious na curious na ko kung totoo ba ang mga sirena. Bukod sa mga napapanood ko sa tv, madalas din silang pinapanakot sakin ng lola ko kapag naliligo kami sa dagat. Palagi niyang sinasabi na huwag daw ako pumunta sa malalim kc may sirena na daw dun. Lalo ko tuloy gustong pumunta sa malalim na part para makakita ng sirena. Kaya lang di ako marunong lumangoy eh. Pero ang hirap din kasi paniwalaan na may kalahating tao at kalahating isda. Ang hirap din paniwalaan kung totoo yung mga videos and pictures sakanila. Pero diba wala namang usok kung walang apoy. Siguro maniniwala lang ako sakanila kapag nakita ko sila mismo. Kaso diba pano?...unang una hindi ko alam kung totoo ba talaga sila, baka mamaya naghahanap lang ako sa wala diba?. Siguro katulad din sila ng mga tao may mababait at may masasama. Siguro galit sila sa mga tao kasi ang dami ng taong sumisira ng tirahan nila. Kaya din siguro sila maiilap sa tao kasi akala nila masasama ang mga tao. Kasi hindi naman nila tayo nakaksalamuha eh. Parang tayo, iniisip natin sila yung nagpapalakas ng aklon para malunod tayo, iniisip natin masasama sila kasi hindi natin sila nakakasalamuha. Sana someday makakita ako ng tulad nila. Mahawakan ko yung buntot nila. Maitanong ko sakanila kung possible ding magkaroon sila ng mga paa.

Gggrrrrrrgggg!!!!!

Sabi nila do not speak when you are angry...ang daling sabihin pero para sakin mahirap gawin. Sobrang galit talaga kc ko sakanya. Bakit bestfriend ko pa kasi ang gumawa sakin nun. Hindi ko siya maintindihan. Pero alam ko na sa ngayon hindi ko sya kayang patawarin sa ginawa niya. Ilang beses ko ng narinig sakanya yung sorry pero wala namang nagbabago. Para sakin kasi pag sinabi mong sorry meaning di mo na uulitin. Para saan pa yung pagsosorry nya kung wala naman syang balak itigil yung maling ginagawa niya. Hindi ko kelangan ng sorry niya. HIndi ko talaga sya papansinin hanggat di ko nakikita na nagbago na siya.

the "imagined" problems

Since highschool I always notice some people who are very conscious with their physical appearance, especially the girls. I have many classmates who spend their time looking at the mirror, fixing their hair while there is ongoing class. Kahit nga nasa CR ako ng mall ang daming girls na ang tagal tagal sa harapan ng salamin. I remember when I was in Trinoma, nahiya ako bigla sa isang bata I think 5 years old or 7 years old na siya. Ako pulbo lang na Johnson, yung di tak tak, siya press powder!..over, mas lalu pa kong nanliit nung naglabas na siya ng Blush on! kala ko yun lang after ng blush on nag Lip shiner pa siya!! wala na kong nagawa kundi tumitig nalang talaga sakanya. Over compare mo yung age niya sa age ko, 18 na ko pero hindi ako marunong magblush on, pulbo ko pa yung ditaktak.

I thought this is just normal. That there are people who love to make their look lovely. But do you know body dysmorphic disorder?

BODY DYSMORPHIC DISORDER

It is a kind of mental problem where people think that they are ugly, even though they are not. They are very critical of their body, yung tipong ok namna yung itsura nila but for them there is always wrong. They are also feel too embarrassed to talk to other people because they think that they are so ugly.
People with BDD may look at themselves in the mirror too much, or some people with BDD may actually try not to look in the mirror. Both of these are possible for a person with BDD. They usually think about their body for more than one hour per day, and in bad cases, can stop talking to other people, and may stay at home. People with BDD often have very low self-confidence, because they believe that a person's value is linked to what they look like, and because they do not think that they are beautiful themselves, they do not think they have much value.

Dr. Katharine Philips did research, with more than 500 people with BDD, on the percentage of patients unhappy with the most common parts of the body;

skin (73%)
hair (56%)
nose (37%)
weight (22%)
stomach (22%)
breasts/chest/nipples (21%)
eyes (20%)
thighs (20%)
teeth (20%)
legs (overall) (18%)
body shape / bone shape (16%)
all of face (14%)
lips (12%)
buttocks (12%)
chin (11%)
fingers (11%)
eyebrows (11%)

Famous people with BDD
Uma Thurman[1]
Marilyn Monroe
Michael Jackson

A person with BDD will often do these things:

-Look in the mirror a lot, look in reflective doors, windows and other reflective surfaces.
-If the person does not look in the mirror a lot, they will try not to look in the mirror or at photographs ever, and will often not have mirrors in their home.
-Touch their skin a lot to feel the 'imagined' problem.
-Wanting other people to say good things to them about the way they look a lot.
-Asking other people about the way they look a lot.
-Not talk to people a lot.
-Not having much confidence
-Comparing the way they look to people they want to look like a lot. This may be of celebrities, or people in their life.
-Doing exercise or having diets more than normal.
-Doing these things a lot: combing hair, plucking eyebrows, shaving, etc.
-Using medicine to change the body shape and body size.
-Wanting plastic surgery or more than one plastic surgery, more than normal.
-In some extreme examples, patients have tried to do plastic surgery to themself.

ARE YOU ONE OF THEM?


REFERENCES:
1.↑ 1.0 1.1 When the mirror lies - Body dysmorphic disorder (dysmorphophobia) on the rise and taking lives. ; Lipo; 2006-08-24; retrieved on 2007-01-10
2.↑ American Psychiatric Association. (1994). Diagnostic and statistical manual of mental disorders, 468 Washington, D.C.: Author.
3.↑ 3.0 3.1 Dr Veale, David; Body Dysmorphic Disorder - FAQ; Ethan Frome; retrieved on 2007-01-10
4.↑ Phillips, K. A., Menard, W., Fay, C., & Weisberg, R. (2006). Demographic characteristics, phenomenology, comorbidity, and family history in 200 individuals with body dysmorphic disorder [Electronic version]. Pyschomatics, 46, 317-325.
5.↑ Phillips, K. A., Gunderson, C. G., Mallya, G., McElroy, S. L., Carter, W. (1978). Physicians Postgraduate Press: A comparison study of body dysmorphic disorder and obsessive-compulsive disorder. The Journal of Clinical Psychiatry. Retrieved December 10, 2007, from http://archpsyc.highwire.org/cgi/content/56/11/1033
6.↑ Rosen, J. C. (1995). Cognitive-behavioral body image therapy for body dysmorphic disorder [Electronic version]. Journal of Consulting Psychology, 63, 263-269.
7.↑ Suicidality in Body Dysmorphic Disorder: A Prospective Study. American Psychiatric Association. Retrieved on 10 January 2008.
8.↑ http://www.newscientist.com/channel/health/mg19225745.200-cosmetic-surgery-special-when-looks-can-kill.html
9.↑ Seattle and King County Health - Transgender Health
10.↑ Katharine A. Phillips, MD Suicidality in Body Dysmorphic Disorder Primary Psychiatry. 2007;14(12):58-66
11.↑ Phillips, K. A., Albertini, R. S., Rasmussen, S. A. (2002). A randomized placebo-controlled trial of fluoxetine in body dysmorphic disorder. Arch Gen Psychiatry. Retrieved December 10, 2007, from http://archpsyc.ama-assn.org/cgi/content/full/59/4/381?maxtoshow=&HITS=10&hits=10&RESULTFORMAT=&fulltext=Body+Dysmorphic+Disorder&searchid=1&FIRSTINDEX=0&resourcetype=HWCIT
12.↑ Phillips, K. A. (1996). The broken mirror Understanding and treating body dysmorphic disorder. New York: Oxford University Press.

Be careful in handling money!!!

HIndi na bago satin na ang pera ay sobrang madumi. Kahit pa pera yan ng mayaman o ng mahirap. Pero pano kung sabihin ko sayo na baka yang hawak mong 100.00 ngayon ay ang 100.00 ko dati na nahulog sa inidoro?!...Kadiri diba? pero hindi ko naman sinasadyang mahulog yan sa inidoro eh. At kUng nahulog yan sa inidoro ang tanong pano ko yan nakuha?

hehehehe.....

Sumi-R kasi ako nun dyan sa skul eh nakalimutan ko na may nilagay pala akong 300.00 na puro tig 100.00 sa bulsa ng short ko kaya nung pagbaba ko ng short ko nalaglag. Buti nalang hindi ko pa naiihian yung tubig sa inidoro kundi ifaflush ko nalang talaga yung 300.00 ko kahit na mabigat sa loob ko. Buti nlang may part na hindi nalubog sa tubig, dun ko hinawakan yung pera para makuha ko...edi syempre basa yung pera, binalot ko siya sa papel.

Saktong pumunta kami ni Grace sa Sta. Lucia may binili ako sa Department store yung 300.00 ko na yun yung binayad ko. Grabeh gusto kong magsorry dun sa babae sa may counter grabeh kasi yung paghawak niya sa pera,hinipo pa niya!!!

Don't worry malalaman mo naman kung ayan na yung 100.00 na sinasabi ko eh..nilagyan ko kasi yun ng palatandaan. Nilagyan ko ng maliit na Law dun sa tabi ng number n 100 yung tatlong 100.00 na yun...eehhhhh titingnan na niya yung 100.00 niya

In a friend you find a second self - Isabelle Norton

Naniniwala ako sa sinabi ni Isabelle Norton na in a friend you find a second self. Lahat naman ng tao nakikipagkaibigan dahil merong isang bagay na meron sakanilang dalawa. Although lahat ng tao unique pero at some point may makikita ka sa isang tao o sa kaibigan mo na pareho sayo. Kaya nga may kasabihang tell me who your friends are and I'll tell you who you are. Ang kaibigan mo ang sumasalamin sa kung anong klaseng pagkatao meron ka. Tulad ng mga bestfriends ko, kaming lahat si Joy, si Diane, si Grace parepareho kaming mahilig sa green jokes. Dyan kami talaga nagkakasundo sundo. Tsaka kami ni Grace pareho talaga kami ng nagugustuhan sa lahat ng bagay magkahati kami. Kahit sa pagkain, pag gutom na siya gutom nadin ako, si joy ang kabaligtaran namin. Ayan ang taong walang kagutuman. Kapag siya ang kasama ko mamamatay ako sa gutom, kaya pag kasama niyo si JOy huwag kayong mahihiyang mag-aya kumain kasi pag siya pa ang hinintay niyong mag-aya manginginig muna kayo sa gutom. Si Diane naman ang pinakamatagal kong bestfriend, nakakatawa siya lalu na pag umiral yung pagkagreen niya, kaya lang siya hindi antukin, ako kasi kaya kong matulog sa jeep siya hindi. Hmmm...bakit nga ba hindi pa ako nagkakaroon ng bestfriend na katulad kong antukin?

My very uncommom CI

Have you ever experience na magkaroon ng CI na naggigreen joke in your duty in hospital? hindi pa siguro. Kasi ang typical na CI medyo serious, nakakatakot tanungin, may mabilis magalit. pero yung CI ko hindi ganyan. Sobrang kakaiba siya kasi nagigreen joke siya tsaka hindi ka matatakot magtanong sakanya. Siya nga yung favorite CI ko eh.He is nice kasi kait na hindi mo alam yung gagawin mo hindi siya nagagalit. Kahapon nga nahirapan ako magcompute ng medicine ng patient ko eh, nasagot ko naman pero medyo matagal. Pero di siya nagalit. Diba? kung sa ibang CI siguro yun nasigawan na ko. Pero at thaat time nanliit talaga ko sa sarili ko. Nasa nurse station pa naman kami. Hindi niya naman ako pinahiya pero ako ung nahiya para sa sarili ko. Pakiramdam ko magiging nurse kaya ako?...pero buti nalang talaga hindi niya ako pinagalitan kundi napahiya ako sa mga nurse dun.
Kung ako papipiliin sana lahat ng CI ganun, sorry for comparison I know naman na we are all unique but sakanya kasi matututo ka na hindi ka hindi dahil sa takot. Mag-aaral ka hindi dahil sa takot sakanya. HIndi karin mahihiyamg magtanong dahl nahihiya ka sakanya. YUn kasi yung pinakaayaw ko yung mag-aaral ka dahil sa takot mo sa CI or prof. mo. Syempre pagkaganun mawawala yung confidence mo na magtanong kasi andun yung iisipin mo baka magalit siya kasi ang simple simple lang ng tanong niya hindi mo pa alam.

My Bestfriend

She was my bestfriend since highschool. Ofcourse kahit na we are bestfriends hindi talaga nawawala yung mga trials. And this trial na dumating sa pagkakaibigan namin talagang bagyo. I don't want to let him do a bad things, ayoko kasi na kahit na bestfriend ko siya kukunsintihin ko yung maling ginagawa nya. Pero ayokong magalit siya sakin kaya hindi ako agad nagsumbong sa parents niya. i knoe din kasi na pwede talaga siyang masaktan ng parents niya if i do that. Pinagsasabihan namin siya but she never listen to us. Masyado niya kasing love yung guy na super di bagay sakanya, I'm not degrading that person sino ba naman ako para gawin yun, but he is really a bad influence to my bestfriend. Hindi na nagrereview yung friend ko para lang makatext siya but still the guy still telling na pampalipas oras lang siya ng friend ko. All of that hindi alam ng parents niya tsaka nalang ako umamin nung pumunta dito yung parents niya hinahanap siya kasi naglayas siya. I know na may plano siyang maglayas pero i never had a strength to tell it to her parents, but I have no idea kung san siya pupunta kasi she doesn't told to us kung san siya pupunta. My conscience doesn't allow me to sleep at that night, I was thinking kung san siya pwedeng pumunta and kung ok lang ba siya. pero kinaumagahan nahanap din siya ng parents niya. And she made a promise na aayusin na niya yung buhay niya. na magbabago na siya. Akala naming lahat ok na, thank God natauhan narin siya sa wakas. Pero after a few days nalaman nalang namin na she was making a way para sumama talaga dun sa guy. That day yung mommy niya nakiusap na pumunta kami sa house nila. Naawa talaga ko sa mommy niya cause she was crying in front of us. Pagkatapos mailabas ng mommy niya yung side ng mommy niya, her mommy allow us to talk to her daughter. After that conversation ok na ulit, she promised to us na kakalimutan na niya talaga yung guy. at sana thins time gawin na niya. Naisip ko lang, kung nagsumbong lang siguro ko ng mas maaga hindi sana nangyari lahat nang to. Sana walang nawala sakanya na kahit anong gawin niya hindi na talaga niya maibabalik. Now I learned a lesson na walang maidudulot na maganda ang pagkukunsinti ng maling gawain. I was sharing this for those na may bestfriends na sa tingin niyo mas tamang kunsintihin ang maling ginagawa ng bestfriend ninyo. Maybe at the beginning hindi niya talaga maiintindihan na you just want a good for him/her pero mas ok na yun kesa dumating yung time na may mawawala pa.